Ik woon naast een heel bijzonder huis. Het is oud en staat leeg en ik kom er graag. Vooral op zolder. Het is daar donker, dus daar is het altijd spannend, want het spookt er. Tenminste, dat denk ik….

Op een koude winterdag was met ik met mijn buurmeisje aan het spelen in het huis, toen we opeens een stem hoorden. Ik zei dat het er spookte, maar de buurtbewoners geloofden mij niet.
Niet lang daarna hoorde een buurtbewoner ook een stem.
‘Ik zei het toch’, zei ik tegen mij vriendin. We waren bang, maar we gingen de volgende dag toch naar zolder, want dat is spannend. Die keer vonden we een geheime trap naar een geheime ruimte. We hadden een zaklamp bij ons, dus we konden zien waar we waren beland. Er stond een soort typemachine met een ander ijzer ding dat niet van deze tijd is. Plotseling hoorden we de stem weer, nu nog dichterbij! We renden snel de trap af naar beneden, want daar was het pas veilig, dachten we.

De buurtbewoners, die aan waren komen lopen, hoorden nu ook de stem en waren blij dat wij weer beneden waren. We vertelden over de geheime ruimte, maar daar wisten zij ook niets van. Samen met de buurtbewoners gingen we naar de geheime ruimte. Dit keer hoorden we de stem niet, maar we zagen wel een geheimzinnig knipperend licht door de kier onder de deur. Toen we de deur openden en binnenstapten schenen we rond. Ik hoorde een klap. Het was de deur. Ik rende naar de deur en trok er heel hard aan, maar hij ging niet open. Nee, natuurlijk niet: ik moest duwen tegen de deur. Nu ging hij wel.

Op dat moment hoorden we de stem weer. Het was een liedje… Ik kende dat liedje… We schenen rond en zagen een mobiele telefoon. Mijn mobiele telefoon, die door een kier in de zoldervloer was gevallen. Ik pakte mijn telefoon op: 25 gemiste oproepen van mijn moeder. En toch geloof ik nog steeds dat het spookt.

Suzanne (10)

Pin It

Aanbieding

Nieuwsbrief met tips

typemachien