‘Hanneke, Hanneke! Word nou wakker, joh!’
Met een schok wordt Hanneke wakker. Naast haar bed staat haar moeder. Nou ja… Het is haar eigen moeder niet, het is haar pleegmoeder. Toen Hanneke’s ouders gescheiden waren, waren ze zo van streek, dat ze Hanneke op een gegeven moment totaal vergaten op te halen van een vriendin. Zo ging het maar door en op een keer waren ze gewoon zonder haar weggegaan! De mensen in haar straat hadden klachten ingediend en nu zit ze in een pleeggezin. Erg vindt ze het niet, hier heeft ze tenminste geen ruziënde vader en moeder.

Hanneke probeert aan andere dingen te denken. Veel tijd heeft ze daar niet voor, want haar moeder giet zonder pardon een straaltje ijskoud water in haar nek.
‘Help! Nou is heel m’n nachtpon nat.’ Hanneke springt uit bed en probeert haar natte haar in haar moeders nek te duwen. Lachend stoeien ze zo nog een poosje met elkaar.
Als ze even later aan tafel zitten, schrikt Hanneke van haar vaders gezicht. Wat kijkt hij somber! Zijn hele gezicht staat nors en als ze goed kijkt ziet ze tranen tinkelen. Hanneke kijkt verschrikt naar haar moeder. Even kijken ze elkaar in de ogen. Hanneke schrikt. Wat is er aan de hand? Opeens begint moeder te huilen. Ze springt op en rent naar boven. Hanneke wil haar wel volgen om haar te troosten, maar het is alsof ze vast zit aan de grond.

Ze kijkt vader bedremmeld aan. Wat is er met moeder aan de hand? Allerlei gedachten gaan door haar hoofd. Heeft moeder pijn? Is er iemand gestorven? Maar waarom was moeder dan net nog zo vrolijk? Ze kijkt vader aan. Hij begint zacht te praten: ‘Het spijt me, meisje.’ Hij wacht even. Maar als Hanneke hem niet meer aankijkt, gaat hij verder. ‘Meisje, even hard zijn, maar dit moet je zelf beslissen. Je vader heeft een andere vrouw en hij wil graag dat je weer bij hem komt wonen. De rechter heeft gezegd dat je zelf moet beslissen en je moeder en ik zullen je niet in een richting dwingen te gaan.’
Hanneke denkt na. Ze weet het niet. Ze houdt nog steeds van haar vader, maar haar pleeghouders zijn nu ook als een vader en moeder voor haar! Hanneke’s vader zegt niets meer. Hanneke zelf weet ook niets meer te zeggen. Ze staat op van tafel en pakt haar tas. Even later doet ze de deur achter zich dicht. Diep in gedachten verzonken loopt Hanneke naar school. Heeft iemand ooit zo’n moeilijke keuze moeten maken?

Marlies (10)

Pin It

Aanbieding

Nieuwsbrief met tips

typemachien