Koning Saul in het nauw, klem tussen angst en belofte. Hij durft zich niet aan zijn belofte te houden en maakt een keus die hem fataal wordt.

Saul ongehoorzaam

1 Samuel 13

‘Saul, de helft van de mannen is al gevlucht. Ze deserteren met honderden tegelijk. Doe toch alsjeblieft iets. Straks is er niemand meer over.’ Met een bezorgd gezicht is generaal Abner aangeschoven bij koning Saul, voor zijn legertent. Zijn pijl en boog liggen achter hem op de grond. Sauls zwaard glinstert in de zon. Saul en zijn zoon Jonathan zijn de enigen met een zwaard. Er is geen smid in Israel: dat hebben de Filistijnen verboden, omdat ze anders wapens kunnen maken. Alleen Filistijnse smeden kunnen ploegscharen maken en sikkels slijpen. Dat kost de Israelieten goud geld. Zo zetten de Filistijnen hen een hak. Ze moeten leren wie de baas is.
Saul ijsbeert en heft wanhopig zijn handen ten hemel. ‘Ik weet het, ik weet het! Maar wat moet ik? Ik zou op Samuel te wachten, hij moet een offer brengen. Zonder Gods steun zullen we zeker verliezen.’ Saul tuurt over de vlakte. ‘Waar blijft die man toch? Hij had er al moeten zijn.’ ‘Misschien kwam er iets tussen,’ oppert Abner. ‘Misschien is hij gewond geraakt of gedood door Filistijnen. Je kunt toch niet blijven wachten? We zijn hier al een week en de Filistijnen hebben ons al bijna omsingeld. De mannen denken dat je bang bent. Ze verliezen het vertrouwen in jou als koning.’

Saul denkt na. Deze guerilla tegen de Filistijnen was zo goed begonnen. Jonathan had een Filistijnse post in Geba vernietigd. Overmoedig had Saul dit het hele land door getrompetterd en het volk opgeroepen tot de strijd tegen de Filistijnen. De Filistijnen maakten zich ook klaar om de opstand neer te slaan. Hun leger was minstens tien keer zo groot. Ze hadden drieduizend strijdwagens met op elke wagen twee soldaten met zwaarden. En gewone soldaten zoveel als zandkorrels op het strand. Ontelbaar! Het volk zag dat enorme leger en massaal vluchtten de mensen hun dorpen uit. Ze verstopten zich overal: in spelonken en spleten, in grotten, graven en putten. Ook het leger van Saul werd bang. Veel soldaten liepen weg. Nu, een week later, is er nog maar een armetierig groepje over van Sauls leger. En die doen het ook in hun broek van angst.

‘Je hebt gelijk’ zegt Saul. ‘Langer wachten is niet verantwoord. Ik moet iets doen. Maar eerst moet ik God gunstig stemmen met een brandoffer.’ Saul weet hoe het moet: hij zag het Samuel zo vaak doen. Hij laat twee lammeren slachten en legt die op takjes op een altaar. Daaroverheen giet hij een deeg van meel en olie. Tenslotte besprenkelt hij het met wijn. Hij bidt tot God of Hij dit offer wil aannemen en steekt dan het vuur onder het offer aan. Nauwelijks stijgt de rook op naar de hemel of daar komt Samuel. Saul rent hem tegemoet. ‘Gelukkig, daar ben je eindelijk! We waren zo ongerust!’ Samuel wijst naar het offer: ‘Wat zie ik daar?’ zegt hij bits. ‘Wat heb je gedaan?’ ‘O, Samuel, ik was zo bang!’ antwoordt Saul. ‘De Filistijnen rukken steeds verder op en mijn mannen slaan op de vlucht. Ik dacht: voordat het te laat is, moet er een offer zijn gebracht aan God. En omdat je maar niet kwam...’
‘O wat heb je dom gedaan!’ roept Samuel. ‘Je zou op mij wachten, dat had je beloofd. Maar jij denkt het op eigen houtje te kunnen doen. Als je gewacht had, had Jahwe je de overwinning gegeven. Dan was je voor altijd koning geweest. Maar nu heb je het verbruid. God heeft een ander aangewezen in jouw plaats, omdat je je niet hebt gehouden aan zijn opdracht.’
Samuel keert hem de rug toe en vertrekt naar Gibea. Ontgoocheld blijft Saul achter. Zijn legertje telt nog maar zeshonderd man. Vier op de vijf mannen zijn gevlucht. Van drie kanten rukken de Filistijnen op met hun strijdwagens en glimmende zwaarden. Alles waar ze langskomen, dorpen en akkers, steken ze in brand. Het hele land staat in brand. Saul en Jonathan en hun minilegertje zitten in de val.
Pin It

Auteursrecht

Op dit werk rust auteursrecht. Wil je het voorlezen in een groep? Prima, maar laat het me even weten. Publiceren op papier of web? Vraag naar de voorwaarden.  © Hilda Algra

Aanbieding

Nieuwsbrief met tips

typemachien